Ostatnia droga hipnotyzera

15 października 2026. To nie mogło być zwyczajne pożegnanie, zwykły pogrzeb. Zmarł ktoś, w czyją śmierć szerokie rzesze wielbicieli nie chciały uwierzyć. Splątany węzeł rodowodu, miejsc i osób bliskich, łańcuch powiązań instytucjonalnych i zakręcone linie życia prywatnego sprawiły, że nawet jego pochówek nie był standardowy.

3 października umarł telewizyjny mag, quasi-uzdrowiciel, hipnotyzer „odin-dwa-tri” Anatolij Kaszpirowski. Miał 87 lat. W czasach, gdy pod koniec lat osiemdziesiątych rozpadało się sowieckie imperium i masy poszukiwały nowych punktów orientacyjnych, Kaszpirowski dawał im pocieszenie i wiarę w cudowne uleczenie przy pomocy magii, telepatii, hipnozy. I to za pośrednictwem telewizora. Jego słynne telewizyjne seanse i zaklęcie odin, dwa, tri… stały się ważną częścią kultury masowej. A otumanianie przez ekran telewizora weszło na trwałe do kanonu metod poskramiania wolności obywatelskich.

Jeszcze rok temu Kaszpirowski dementował ustami swego współpracownika pogłoski o poważnej, może nawet nowotworowej, chorobie (pisałam o tym na blogu w tekście https://labuszewska.pl/czy-anatolij-kaszpirowski-uleczy-sie-sam/). Współpracownik podnosił, że człowiek, który właśnie został ojcem maleńkiej Elliny (tak, w wieku 86 lat!), nie może być śmiertelnie chory. Według słów Gulizar, trzeciej żony maga, Anatolij miał poświęcać córeczce gros swego czasu.

Oficjalnych komunikatów potwierdzających niepokojącą diagnozę wtedy nie wydano. Coś jednak było na rzeczy – uzdrowiciel nie znalazł w ciągu tego roku metody na pokonanie rakowego zagrożenia. Jako przyczynę zgonu podano „niewydolność wielonarządową” (według innych mediów, zmarł „z powodu zatrzymania akcji serca”).

8 października w Moskwie na Cmentarzu Trojekurowskim odbyła się ceremonia pogrzebowa Kaszpirowskiego (transmisję można obejrzeć na Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=mfz1dhXR4zk, skrót: https://www.youtube.com/watch?v=f6uz4Ie3ak8; https://www.youtube.com/watch?v=GBR1etNzDG8). Przyszli koledzy po fachu (np. szef Moskiewskiej Szkoły Hipnozy) i wdzięczni pacjenci, dający przed kamerą chętnie świadectwo, że uzdrowiciel ich uleczył. Po ceremonii pożegnania, jaka odbyła się w domu pogrzebowym, wyniesiono trumnę, żałobnicy wyszli za nią w luźnym szyku, smutni mężczyźni podtrzymywali milczącą wdowę. Dostępne kroniki z tego wydarzenia kończą się ujęciem karawanu z trumną powoli sunącego cmentarną aleją. Zdawać by się mogło, że następnym etapem uroczystości będzie złożenie trumny do grobu na Cmentarzu Trojekurowskim.
Tymczasem okazało się, że to jeszcze nie koniec żałobnych ceremonii, że Kaszpirowski jednak nie spocznie w Moskwie. Trumnę wywieziono z Cmentarza Trojekurowskiego i wyprawiono w daleką drogę – do Winnicy na Ukrainie (Kaszpirowski urodził się na Ukrainie, w Winnicy spędził młodość). Na tamtejszym cmentarzu znajdują się mogiły jego bliskich: rodziców i córki Jeleny. Media podawały, że wolę pochówku obok bliskich wyraził sam Kaszpirowski.

Temat pochowania ciała hipnotyzera na ukraińskiej ziemi, prychając z niezadowolenia i oburzenia, podjęła jedna z najważniejszych kapłanek kremlowskiej propagandy Olga Skabiejewa (https://vkvideo.ru/video-24371598_456324328): „Dlaczego Kaszpirowskiego pochowano na Ukrainie – zagadka. Podobno niby taki był zapis w testamencie. Prawnych podstaw, by odmówić pochowania Kaszpirowskiego na terytorium Ukrainy, nie ma. ALE Kaszpirowski był swego czasu deputowanym rosyjskiej Dumy Państwowej i do ostatnich chwil nie uznawał przynależności Krymu do Ukrainy, uważał, że półwysep jest sowiecki”.

Trumnę z Moskwy wieziono przez kilka dni tranzytem i okrężną drogą – przez Turcję i Polskę. Pogrzeb na Cmentarzu Centralnym w Winnicy 13 października był skromny i cichy (https://www.youtube.com/watch?v=juftyfcalyc). Na grobie – przynajmniej na razie – nie ma tabliczki z nazwiskiem ani zdjęcia zmarłego. W tle pozostały jakieś niewyjaśnione historie rodzinne, domniemany nieślubny syn i kwasy z wdową. No i spuścizna – kopalnia różnej maści historyjek o manipulacji i wiecznej potrzebie wiary w cud.

Kazus Mielochin

9 października 2026. Polityczny aktywista Leonid Mielochin, deportowany w ubiegłym roku ze Stanów Zjednoczonych, został przez Centralny Okręgowy Sąd Wojskowy w Jekaterynburgu skazany na karę 6 lat łagru z artykułu o usprawiedliwianie terroryzmu.

Mielochin mieszkał w Permie, zajmował się prywatnym biznesem, dał się poznać jako zwolennik Aleksieja Nawalnego, brał udział w akcjach protestacyjnych, kilka razy został z takich protestów zwinięty. W czerwcu 2023 r. wyszedł na ulicę z plakatem „Uwolnić Nawalnego”, został zatrzymany, policja sporządziła protokół i wypuściła go. Wtedy Melochin postanowił wyjechać z Rosji. Przed wyjazdem podwiesił pod mostem plakat z napisem „Putin W.W. zabójca faszysta uzurpator. Wszystko to potrzebne dla triumfu zła ta bezczynność dobrych ludzi/ faszystę na szubienicę” (interpunkcja zgodna z oryginałem). Nad napisem Mielochin przykleił scotchem zdjęcie Putina.

Mielochin z Rosji wyjechał do Meksyku. Przekroczył granicę meksykańsko-amerykańską 16 sierpnia 2024 r. z zamiarem ubiegania się o azyl polityczny. Tego dnia wysłał znajomemu fotografię plakatu zawieszonego pod mostem i napisał: „Cześć, w przeddzień wyjazdu nie wytrzymałem i powiesiłem putina na Moście Komunalnym w Permie. Poszeruj tę fotkę, bo będzie szkoda, jeśli jej ludzie nie zobaczą” (https://memopzk.org/figurant/melehin-leonid-aleksandrovich/).

W Stanach Mielochin został umieszczony w ośrodku deportacyjnym w San Diego. Przez dziesięć miesięcy czekał na decyzję w sprawie udzielenia mu azylu politycznego. 19 grudnia 2024 r. sąd odrzucił jego wniosek o azyl, uznając, że brak jest wystarczających powodów, aby Mielochin miał obawiać się prześladowań w Rosji (choć w kraju wszczęto przeciwko niemu sprawę karną z artykułu o usprawiedliwieniu terroryzmu, a Rosfinmonitoring 10 października 2024 r. wpisał jego nazwisko na listę terrorystów i ekstremistów – https://www.svoboda.org/a/aktivistu-deportirovannomu-iz-ssha-dali-srok-po-politicheskomu-delu/33870714.html). Apelację w czerwcu 2025 r. odrzucono.

Mielochin został deportowany z USA (o lotach deportacyjnych z USA do Rosji pisałam na blogu w sierpniu 2025 r. https://labuszewska.pl/from-america-with-love-or-not-with-love/). Na lotnisku Szeriemietjewo zatrzymali go przyjemni panowie w odpowiednich mundurach. 25 lipca 2025 r. Mielochin został decyzją sądu osadzony w areszcie śledczym. A 5 października 2026 r. sąd skazał go na karę 6 lat łagru.

Niezależny projekt obrony praw człowieka „Wsparcie więźniów politycznych. Memoriał” uznaje Leonida Mielochina za więźnia politycznego, żąda wypuszczenia go na wolność.

Koniec kwarantanny w Irkucku

8 października 2026. Władze obwodu irkuckiego zdecydowały o zakończeniu czynności epidemiologicznych przeprowadzonych w związku ze zgonem pracownicy Instytutu Badań nad Dżumą, Darii Szypiłowej (https://labuszewska.pl/probowka-daszy-czyli-dzuma-w-irkucku/). Kwarantannę, którą objęto osoby mające kontakt ze zmarłą, ogłoszono za zakończoną. Czy to oznacza, że zagrożenie rozprzestrzenieniem się bakterii Yersinia pestis zostało zażegnane?

Gubernator obwodu Igor Kobziew poinformował, że lekarze zakończyli obserwację osób pozostających w kwarantannie. Żaden z obserwowanych pacjentów nie zachorował. Zbadano pięć tysięcy próbek pobranych od tych osób, w żadnej nie stwierdzono obecności patogenu.

Agencja Rospotriebnadzor ogłosiła, że zbadany został biomateriał pobrany od zmarłej pracownicy instytutu: „nie zostały w nim znalezione mikroorganizmy, związane z zawodową działalnością kobiety”. Jako przyczynę śmierci Szypiłowej podano „zapalenie płuc o nieustalonej etiologii”. Dyrekcja instytutu wydała komunikat, że w placówce nie odnotowano żadnych awarii podczas prac nad zarazkami dżumy. Potwierdzić to miała specjalna komisja.

Dom, w którym mieszkała Szypiłowa, został trzykrotnie zdezynfekowany. Portal „Ludi Bajkała”, który na miejscu śledził wydarzenia, cytuje opinię lekarza (wolał pozostać anonimowy): „Albo dżumę (lub inną szczególnie groźną infekcję) rzeczywiście stwierdzono u Darii Szypiłowej, ale zlokalizowano i postanowiono nie mówić o tym publicznie. Albo władze i medycy na razie nie wiedzą, co tak naprawdę się stało i prowadzą dochodzenie. Boją się paniki i odpowiedzialności. Wersja, że żadnego zakażenia [dżumą lub inną groźną chorobą] nie było, wydaje się mało prawdopodobna. Młoda pracownica Instytutu Przeciwdżumowego nagle zapada na ciężką infekcję, niemal natychmiast umiera, po czym szpital zamykają, a pracowników instytutu i rodzinę [zmarłej] poddają izolacji. I wszczynają śledztwo epidemiologiczne. To nie dowodzi dżumy, ale daje dziennikarzom wystarczające podstawy, aby wersję sprawdzić”.

I dalej: „Co zatem wydarzyło się w instytucie? To mogło być coś poważnego. Świadczy o tym wewnętrzne dochodzenie wyjaśniające okoliczności tego przypadku i kilkudniowa izolacja pracowników instytutu. Możliwe, że Daria nie zdawała sobie sprawy, że znalazła się w tak obciążonej ryzykiem sytuacji. Albo wiedziała, że coś się stało, ale nie wiedziała, że to coś tak poważnego. Oświadczenia Rospotriebnadzoru, że choroba Szypiłowej nie była związana z jej działalnością zawodową, nie można traktować poważnie, choćby z tego powodu, że zostało wydane za szybko. Dla pełnego obrazu klinicznego potrzeba co najmniej dziesięciu dni badań” (https://baikal-journal.ru/2026/10/06/chto-pravda-chuma/).

6 października tym, co się wydarzyło w obwodzie irkuckim, zainteresowała się oficjalnie Światowa Organizacja Zdrowia. Zakomunikowała, że poprosiła rosyjskie władze o dodatkowe informacje o okolicznościach śmierci Szypiłowej, badaniach laboratoryjnych i stanie zdrowia osób poddanych kwarantannie. WHO nie uznała informacji o podanych publicznie przyczynach zgonu pracownicy instytutu za ostateczne i wystarczające. „Oficjalnie przyczyna śmierci [Szypiłowej] nie została potwierdzona. Oczekujemy od strony rosyjskiej wyczerpującej informacji w tej sprawie” – stwierdził przedstawiciel WHO. Organizacja zgłosiła też zapotrzebowanie na pełen pakiet danych dotyczących drugiego przypadku zachorowania, odnotowanego wśród personelu instytutu. Rospotriebnadzor nazwał pojawiające się w mediach informacje o tym drugim przypadku fejkiem.

Na podstawie posiadanych informacji WHO na tym etapie uznała możliwość epidemii dżumy za niską.

Wielkie zainteresowanie wydarzeniami w obwodzie irkuckim nieoczekiwanie wykazały władze Stanów Zjednoczonych (https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/10/06/us-preparing-formal-request-russia-information-plague-death/), które poprosiły o dodatkowe informacje w sprawie tajemniczej śmierci i zastosowanych przez Rospotriebnadzor ograniczeń. Głos w tej sprawie zabrał także prezydent Donald Trump, wyraził gotowość okazania Rosji pomocy w razie pilnej potrzeby, chciał nawet dzwonić na Kreml (ale na razie zadzwonił). Departament Stanu wezwał amerykańskich obywateli przebywających w Rosji do opuszczenia tego kraju w związku z zagrożeniem epidemią dżumy.

Przesada? Może i tak. Albo przejaw braku zaufania do oficjalnych komunikatów rosyjskich władz, które szybko wygładziły sytuację ogólnymi frazesami. Ale tak naprawdę nadal nie wiemy, co się wydarzyło pod koniec września w tajemniczym instytucie i dlaczego na cały świat poszły wieści o dżumie w Rosji. Odezwały się wszystkie wyćwiczone w warunkach rosyjskich (a jeszcze wcześniej – sowieckich) zachowania władz, które starają się ukrywać jakieś nieszczęście, iść w zaparte, wydawać uspokajające komunikaty, i zachowania odbiorców tych komunikatów: nie dowierzać, przyglądać się uważnie i wiedzieć swoje. I wszystkie zachowania mediów, które zaczęły zadawać dużo różnych pytań. Na przykład o to, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami tajemniczych rosyjskich instytutów i laboratoriów.

Próbówka Daszy, czyli dżuma w Irkucku

3 października 2026. O tej śmierci nie rozpowiadano. Władze obwodu irkuckiego nie wydały oficjalnego komunikatu na ten temat. Gubernator Igor Kobziew półgębkiem wspomniał jedynie, że władze regionu zebrały się na nadzwyczajną naradę obwodowej komisji sanitarno-epidemiologicznej „z powodu podejrzenia, że jeden mieszkaniec obwodu zachorował na groźną infekcję”. Jaką? Nie powiedział. Jak zwykle zaśpiewano znaną pieśń: „Nic się nie stało, mieszkańcy, nic się nie stało”. Ale jednak coś się stało w obwodzie irkuckim. Bez powodu naczelna lekarz sanitarna Rosji Anna Popowa nie przyjeżdżałaby z lśniącej Moskwy na dalekie przestwory Syberii. A w trybie pilnym przyjechała, więc ważny powód był.

Laborantka Daria Szypiłowa pracowała w Instytucie Badań nad Dżumą w Irkucku. Pod koniec września wróciła z podróży służbowej po Buriacji i zabrała się do zbierania materiału do badań. 29 września w ciężkim stanie trafiła do szpitala rejonowego w Szelechowie pod Irkuckiem. Lekarze wykonali testy i doszli do przekonania, że to wyjątkowo ciężka postać koronawirusa. Dwa dni później młoda kobieta zmarła. Co było przyczyną zgonu? „Specjaliści analizują sytuację” – zapewnił miejscowy urzędnik. Na wszelki wypadek zamknięto cały oddział szpitala, gdzie zmarła Szypiłowa. Wprowadzono kwarantannę, którą objęto prawie dwieście osób. Mogły one mieć kontakt ze zmarłą i zarazić się. Czym? Niebezpieczną chorobą – brzmi odpowiedź przedstawicieli władz (https://www.irk.ru/news/articles/20261002/pest/).

Już nazajutrz po niepokojącym zgonie w mediach społecznościowych rozeszły się przypuszczenia, że Daria zmarła na dżumę. A konkretnie na jej postać płucną. Skąd się wzięła dżuma w połowie trzeciej dekady XXI wieku? Według jednej z obrazowych wersji wydarzeń, laborantka stłukła próbówkę, w której mogły się znajdować przeznaczone do badań bakterie Yersinia pestis. Pracowała wszak w Instytucie Badań nad Dżumą. O stłuczeniu próbówki nikogo nie poinformowała. Albo jak mówi lekarz epidemiolog Władimir Faworow – zaraziła się przez nieuwagę podczas pracy: „nie wierzę w wersję z próbówką” – powiedział (https://echofm.online/news/epidemiolog-mihail-favorov-smert-laborantki-v-irkutskoj-oblasti-ot-chumy-proizoshla-ne-iz-za-razbitoj-probirki). Druga wersja to podejrzenie, że Szypiłowa zaraziła się podczas wizyty w Buriacji. Buriacja graniczy z Mongolią, na pograniczu od czasu do czasu pojawiają się ogniska dżumy. Uderz w stół – zaraz odezwą się władze Buriacji, które z mety odrzuciły podejrzenia o to, że laborantka zaraziła się dżumą u nich. Głowa Republiki Buriacja Aleksiej Cydienow napisał, że pacjentka zero zmarła na dżumę, ale ona Buriacji nie odwiedzała, więc to nie nasza buriacka dżuma, koniec, kropka.
A czyja ta dżuma? Na razie nie wiadomo. Władze obwodu irkuckiego na wszelki wypadek odwołały wyznaczony na 3 października subotnik (masowy czyn społeczny polegający na gromadnym zamiataniu ulic i parków z liści itd.), aby nie stwarzać możliwości roznoszenia się zarazy. Mieszkańcy Szelechowa z niepokojem popatrują na patrole złożone z osób ubranych w specjalne kombinezony i maski (https://www.youtube.com/watch?v=GyGrP4aDr6s). Dotychczas dżumy nie zdiagnozowano u pacjentów, przebywających na kwarantannie.

Jak to w rosyjskich bajkach bywa – ludność nie wierzy władzom, które ukrywają fakty. I woli rozpoznać sytuację własnym sumptem. Na przykład mieszkańcy słuchają wypowiedzi epidemiologa Giennadija Oniszczenki, który zajmował przez długie lata ważne funkcje. Oniszczenko mówi: możliwość zarażenia się jest skrajnie niska. Aha, powiadają ludziska, Oniszczenko zawsze kłamie jak oddycha, trzeba wyciągnąć zatem wniosek, że zarazić się można i to jak! To postać płucna dzumy, więc od człowieka do człowieka można ją przekazać drogą kropelkową. Na wszelki wypadek ludzie starają się zaopatrzyć w antybiotyki i nie ryzykować zakażenia. W mediach społecznościowych krążą rozchwytywane teorie spiskowe: to wszystko specjalnie zostało wywołane, żeby nas zastraszyć, znowu zrobią nam pandemię, pozamykają wszystko itd. (https://www.youtube.com/watch?v=hK4azmHuAoU).

Na poziomie federalnym w głównych mediach o irkuckim przypadku dżumy jest niewiele wiadomości albo zgoła nic. Zobaczymy, jakie będą kolejne komunikaty o stanie zdrowia hospitalizowanych osób, które miały kontakt ze zmarłą.

Zagubiona autostrada do nieba i prawosławny Księżyc

30 września 2026. Kiedy na światowej szachownicy lądują znów groźby użycia przez Rosję broni jądrowej w odwecie za atak na obwód królewiecki lub jego blokadę, Łotwa i Estonia szykują się na wizytę zielonych ludzików albo inne rosyjskie operacje zaczepne, a Kijów i inne ukraińskie miasta codziennie przeżywają wzmożone rosyjskie naloty na cele cywilne, wtedy na wewnętrznej rosyjskiej scenie rozgrywają się małe dramaty. Albo komedie – jak kto woli.

Pod koniec sierpnia w sferach okołocerkiewnych i okołokremlowskich zapanowało podniecenie związane z wyciągnięciem z sarkofagu truchła Dymitra Dońskiego i przewiezieniem w pobliże linii frontu pociętych fragmentów świętego księcia, by pokrzepił ducha walki w szeregach rosyjskiej armii. Wstawiennictwo patrona miało zapewnić Rosji długo oczekiwane zwycięstwo. Propaganda piłowała temat w codziennych wydaniach programów (dez)informacyjnych.

Opisałam ten fenomen w tekście pod tytułem „Putin w oczekiwaniu na cud” (https://labuszewska.pl/putin-w-oczekiwaniu-na-cud/), bo też zabobonny przywódca w obliczu braku pożądanego zwycięstwa nad Ukrainą poszukuje różnych dróg wyjścia z pata: to nie tylko terror ataków na Ukrainie, dywersje i sabotaże w całej Europie, przejeżdżanie kijem po kratach wszędzie tam, gdzie można zasiać ferment, strach i rozpacz. A na użytek wewnętrzny rozpowiadana jest intensywnie bajka, że niebiescy patroni i ich doczesne szczątki przyjdą w sukurs zbrodniczej hałastrze, ubranej w rosyjskie mundury.

Peregrynacjom zamkniętych w specjalnych relikwiarzach fragmentów Dymitra od początku września towarzyszyła medialna wrzawa. Relikwie obwożono po Donbasie, odprawiano nabożeństwa, m.in. na Sawur Mohyle. I oto dziś od rana w mediach społecznościowych podawano sensacyjną wiadomość, że jeden z relikwiarzy zawierający cząstkę Dymitra podczas chaotycznej ewakuacji pod Łymanem, gdzie ukraińska armia przypuściła atak, został przez rosyjskich wojów zgubiony, a właściwie pozostawiony na polu walki. Temat podchwyciły ukraińskie media, wskazując na pomijane przez rosyjską propagandę okoliczności frontowe. Bo według kremlowskiej propagandy rosyjska armia jest stale w natarciu i co rusz zdobywa jakieś „babkosioło”. Tymczasem pod Łymanem musiała brać nogi za pas. Takich rzeczy nie można opowiadać ludności na dobranoc.

Wieczorem ze „świętym oburzem” na rozpowiadanie sensacji o stracie relikwiarza wystąpił przedstawiciel Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej (https://life.ru/p/v-rpts-oprovergli-soobscheniya-o-potere-moschey-dmitriya-donskogo-v-zone-svo): to nieprawdą jest i basta, takie plotki mają na celu dyskredytację Cerkwi. Ale poza słowami nic nie okazano. No i taki sobie ten cud wyszedł. A gubienie relikwii wchodzi do repertuaru rosyjskiej armii: pod koniec lipca donoszono o utracie (zgubieniu) relikwii Aleksandra Newskiego w Donbasie, które wieziono, aby odprawić nad nimi modły w pobliżu linii frontu.

Jak na ziemi nie bardzo z tym pokrzepieniem wychodzi, trzeba popatrzeć w niebo. Tak też uczynili dwaj znani prokremlowscy influencerzy i bajeranci: pisarz Aleksandr Prochanow (znany głównie z grafomańskich metafor o wielkiej Rosji koleżka Aleksandra Dugina) oraz szef klubu motocyklowego „Nocne Wilki” Aleksandr Załdostanow, pseudonim Chirurg. Na Wzgórzu Izborskim w obwodzie pskowskim urządzili wielkie igrzyska, które nazwali „chrzest Księżyca”. Według Prochanowa, „jak swego czasu była ochrzczona Ruś i Rosja stała się prawosławna, tak my postanowiliśmy ochrzcić Księżyc, aby stał się prawosławny i zjednoczył się z Rosją” (https://www.kp.ru/daily/277819/5308718/). No to pozamiatane. Ciekawe tylko, jak sobie poradzą wielcy kremlowscy chrzciciele ze spuścizną pana Twardowskiego.

Dziś przystąpiła do pracy Duma Państwowa IX kadencji. Oklaskiwano „wybranych” deputowanych w mundurach – uczestników specjalnej operacji wojskowej. Oklaskiwano też Putina, który wygłosił dyżurne zapewnienia, że parlament – i cała reszta organów państwowych – dołoży wszelkich starań, aby ludziom żyło się lepiej. Putin już tak dokłada starań od 26 lat, a efektów tego dokładania nie widać. Posłuszna kieszonkowa Duma przyjmie budżet czasów wojny, przewidujący obcięcie subsydiów na cele socjalne, edukację i opiekę zdrowotną, a zwiększenie nakładów na armię i uzbrojenie. Uwagę mediów przyciągnęły zmiany w stołówce Dumy. Jedna z żelaznych pozycji w menu – „kotlet po kijowsku” (cena 120 rubli) – zniknęła z jadłospisu. Pewnie tak nazwany wyrób stanąłby deputowanym w gardle na wspomnienie niepokornego miasta. Łudząco podobny kotlecik wszakże nadal jest dostępny, tyle że pod nazwą kotlet z masłem. I kosztuje 270 rubli. Nie życzę smacznego.